Artesis Hogeschool Antwerpen

Rosario Gennaro, rosario.gennaro@artesis.be 

In de Italiaanse literaire maatschappij van de jaren twintig komen twee thema’s vaak aan bod: de nationale identiteit en de verhouding met andere culturen. In die context onderscheidt men twee tendensen: nationalisme en xenofilie.  

Op welke manier, in welke categorie schrijvers, in welk type teksten zijn deze houdingen sterker aanwezig? Wat wordt gezegd van de Italiaanse culturele identiteit? Welke houding moet men aannemen ten opzichte van andere culturen? Hoe worden de internationale uitwisselingen beschouwd? Wat is in die context de rol van vertaling? In welke mate is het vertalen verwaarloosd, bestreden, onmogelijk beschouwd of anderzijds uitgevoerd, aangemoedigd, aanbevolen? Wat is de rol van vertaling in de uitbeelding van vreemde literaturen, in de bepaling van de nationale canon, in de uitvoer van de Italiaanse cultuur? Wat is de verhouding tussen de internationale en de nationale legitimatie van scholen, stijlen en schrijvers? Is er een verband tussen nationalisme en literaire heteronomie? In welke mate wordt deze beïnvloed door het fascistische nationalisme?

Voor het antwoord op deze vragen worden functionalistische literatuurbenaderingen gebruikt (veldentheorie en theorie van het literaire polysysteem).