Artesis Hogeschool Antwerpen

Ondanks de wettelijke bepalingen betreffende de leesbaarheid van de bijsluiter voor het publiek en de concrete uitwerking van sjablonen met standaardformuleringen is de bijsluitertekst nog altijd niet echt ‘gebruikers’vriendelijk, d.w.z. hij is moeilijk leesbaar en verstaanbaar en leidt bij de patiënt niet steeds tot het juiste gedrag.

Empirisch onderzoek wijst uit dat er bij de redactie van de bijsluiter naast vormelijke problemen, zoals de grootte van het lettertype, het gebrekkig gebruik van symbolen en pictogrammen, etc. ook op inhoudelijk vlak belangrijke knelpunten zijn die de leesbaarheid bemoeilijken. Zo is er onnodige herhaling (redundantie), te veel vakterminologie die voor de verbruiker ‘onvertaald’ blijft of op onsystematische wijze in een populaire term vertaald of van uitleg voorzien wordt. Ten slotte is er ook vaak een onduidelijke scheiding tussen informatie, instructies en risicowaarschuwingen waarbij ook de link ontbreekt tussen de formulering en een gradatie van het dringend karakter van de instructie of de ernst van het risico. Gezien de maatschappelijke en economische relevantie van deze problematiek, willen we in dit project een “Automatische Bijsluiter Optimalisator (ABOP)” ontwikkelen. Dit is een auteursomgeving (een softwareprototype), die de auteur zowel bij het genereren van nieuwe bijsluiterteksten als bij het adapteren van reeds bestaande begeleidt en bewaakt, en dit in het kader van de nationale registratie. De doelstelling is om sneller tot een consistentere en beter leesbare bijsluiter te komen. Zo zal redundantie worden gereduceerd, de vakterminologie zal zoveel mogelijk worden vermeden en informatie, instructies en waarschuwingen zullen duidelijk percipieerbaar worden gemaakt.