Artesis Hogeschool Antwerpen

Dan Van den Eynde
Frangidan@gmail.com

Sherlock is een detectiemethode gebaseerd op geconditioneerde vissen om (mensen) lijken in waterlopen tot 80 meter breed te lokaliseren. Het kan ingeschakeld worden als een aanvullende methode van het ‘Disaster Victim Identification Team’ om de zoekperimeter van lijken in zoet- en brakwater te verkleinen. Sherlock zorgt voor het transporteren, het wennen aan de nieuwe omgeving, het uitzetten, het traceren en uiteindelijk het vangen van de vissen. A.d.h.v. actieve RFID-tags op de vissen kan het DVI-team het traject van de dieren volgen met een centraal ontvangsysteem. Door de plaatsen waar ze langer blijven zwemmen te markeren als spots, kunnen duikers gerichter op zoek gaan en wordt de benodigde duiktijd verkort. Bovendien kan het gevonden bewijsmateriaal door de gewonnen tijd nauwkeuriger worden gerapporteerd en verzameld.

Sherlock werkt op basis van interactie tussen 4 subsystemen. De uitgezonden signalen van de RFID-tags worden opgevangen door staafantennes, die ze op hun beurt doorsturen naar een module. Deze verwerkt de signalen en markeert de plaatsen waar de vissen langer blijven zwemmen als spots. Op deze plaatsen bevindt zich mogelijk een lijk.  De uitzet- en vangsystemen zorgen voor het uitzetten en het vangen van de vissen.
Om een zoekveld van 3000m2  met een lengte van 300m en breedte van 10m in 1 dag te overbruggen, heeft men 31 antennes (om de 10 m 1), 15 karpers met een actieve RFID-tag, 15 uitzet-en vangsystemen en 1 module nodig.

In elk uitzet-en vang-systeem bevindt zich 1 vis, zodat ze elkaar niet kunnen verwonden. Bovendien blijft het geheel qua gewicht dan draagbaar. Om een karper uit te zetten in het zoekveld roteert een onderdeel van het uitzet- en vangsysteem na ongeveer 15 minuten watergewenning. Het wennen aan de nieuwe omgeving op verschillende niveaus vindt plaats wanneer er water door de gaten in het onderdeel stroomt. Na een halve rotatie van het onderdeel kan de karper door de opening naar de bodem zwemmen en op zoek gaan naar een lijk.

Als de zoekactie is afgelopen moeten de karpers sowieso terug gevangen worden, zodat ze het aanwezige ecosysteem niet kunnen beschadigen. Via een liersysteem zakt het onderdeel waarin een vis opnieuw moet komen naar de bodem. De vissen kunnen er wel inzwemmen maar er niet meer uit.

Zowel het uitzet-en vangsysteem als de staafantenne worden op dezelfde wijze in het water gebracht. Twee mensen laten het zakken vanaf de kant, terwijl een 3de eventueel bijstuurt met een staaf. Het frame zorgt voor een vaste afstand van de oever. Het verankeren van de systemen kan door de kabels aan de oever te bevestigen dmv aanwezige objecten zoals bomen of door de kabels rond haringen in de grond te wikkelen. Indien de gehelen verder van de oever moeten komen, kan men ze verankeren in de bodem van het water d.m.v. staven in de gaten die daarvoor voorzien zijn in de frames.