Artesis Hogeschool Antwerpen

Als derdejaarsstudenten lager onderwijs aan Artesis, willen ze een project oprichten voor meer groepswerk in een basisschool. "Op school wordt nu lesgegeven aan grote groepen van dertig tot veertig kinderen. Wij willen het veel interactiever maken. Leerlingen moeten hun deel bijdragen in de les. We delen de kinderen in in groepjes van vier personen. Op die manier leren ze ook iets van elkaar", vertelt Lynn.

 "Het wordt wel lastig, want we geven les in het Engels. We horen het hier overal, maar het zelf de hele tijd spreken, is moeilijk. Vooral de wiskundige termen dan. De kinderen spreken bovendien de taal maar gebrekkig. Engels is daar de voertaal, maar ze hebben een zwaar dialect", vertelt Carmen. "We zullen deels met gebaren moeten werken, daarom hebben we poppen gemaakt om dingen uit te beelden", vult Lynn aan.


De wereld verbeteren
"We willen de wereld verbeteren." Alle drie denken ze dat daar in Afrika het meeste behoefte aan is. "Eerst wilden we naar Tanzania, maar toen we op het blog van Sanne Lauwers en Alice Leclef - die vorig jaar zijn gegaan - keken, waren we meteen overtuigd om naar Oeganda te gaan", vertelt Lissa. "We gaan naar hetzelfde gastgezin. Door de foto's weten we al een beetje wat we kunnen verwachten."
In het noorden van Oeganda zitten rebellen. "Maar wij zitten in het zuiden, in Port Bell. Het is daar veilig", vertelt Carmen. "Er is veel sociale controle in het dorp. Ze zijn blij met hulp uit het westen. Wanneer er ons iets overkomt, zijn ze bang dat niemand meer komt helpen."

"Ze hebben al gezegd dat ze met ons gaan pronken", lacht Lissa. "Het is een heel arm schooltje. Ze hopen dat er rijkere kinderen komen wanneer wij er lesgeven." Lynn: "We komen niet om daar alles te reorganiseren. De docenten kennen de kinderen immers het beste."

Het contact met het thuisfront zal blijven. "We houden een blog bij voor de mensen hier. Ook komen mijn ouders twee weken op vakantie", vertelt Lissa.

Lynn: "We hebben ook een project met basisschool Het palet. Als wij dingen vertellen over ons leven in België is dat niet interessant voor de kinderen. Wel is het leuk om in brieven te lezen waar kinderen in België precies mee bezig zijn."

Bron: GvA, zaterdag 23 januari 2010, Karlijn Kuijpers